μαζική ύπνωση

Στα χρόνια της Χούντας το ποδόσφαιρο (και όχι μόνο) λειτουργούσε ως υπνωτικό του λαού στα πλαίσια του "άρτος και θεάματα". Αν δεν απατώμαι, όμως, σήμερα έχουμε δημοκρατία, έτσι δεν είναι;

Ή μήπως όχι;

Δεν είμαι εναντίον του ποδοσφαίρου, να μην παρεξηγούμαι. Κι εγώ θ' απολαύσω έναν ωραίο αγώνα, εφόσον παίζεται μπάλα ποιότητας και η διαιτησία παίζει 50- 50. Αυτό στο οποίο αντιτίθεμαι σθεναρά είναι το πώς το ποδόσφαιρο γίνεται τόσο πολύ μέρος της ζωής κάποιων ανθρώπων, σε βαθμό που δε μπορούν να συζητήσουν τίποτα άλλο πέραν τούτου. Πώς είναι δυνατόν τη σήμερον ημέρα να υπάρχουν ακόμα τόσο αποβλακωμένοι άνθρωποι;

Και για να το κάνω πιο συγκεκριμένο: την ημέρα, ή μάλλον τη νύχτα, που διεξάγεται κάποιος κρίσιμος αγώνας, οι δρόμοι αδειάζουν. Σπίτια και μαγαζιά γεμίζουν με κόσμο (και των δύο φίλων) που φωνάζουν, γιουχάρουν ή χειροκροτούν, συνήθως με τη συνοδεία μπύρας και πίτσας. Και καταλήγουν - αργά ή γρήγορα- σε σχόλια όπως εκείνα του φιλάθλου στην ελληνική ταινία με τη Βλαχοπούλου: από "θεός" ο εκάστοτε ποδοσφαιριστής γίνεται "κρέας" και τούμπαλιν.

Γιατί, πού το πας το άλλο; Οι χαρακτηρισμοί των προπονητών ξεκινούν στην αρχή της περιόδου με πολεμικούς αλαλαγμούς και ιαχές του τύπου: "Μ' αυτόν θα σκίσουμε", "Τώρα ήρθε ο μάστορας να μας φτιάξει" κλπ.. Συνήθως, όμως, στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου είναι ο ίδιος άνθρωπος που χαρακτηρίζεται "άχρηστος", "ανίδεος", "άμπαλος" και διάφορα παρεμφερή κοσμητικά.

Φυσικά, είναι περιττό ν' αναφέρω ότι τα ίδια -και μη χειρότερα!- ακούγονται και για τους παίκτες. Και εννοείται πως στερείται κάθε λογικής η οποιοδήποτε προσπάθεια να προσπαθήσεις να μιλήσεις με τέτοιους "φιλάθλους", αν διανοηθείς ν' αρθρώσεις τη φράση: "Μα, άλλα δεν έλεγες γι' αυτούς πριν την αρχή της σεζόν;" Ξάφνου μεταμορφώνονται άπαντες σε παντογνώστες και η φράση "Τα 'λεγα εγώ" ξεστομίζεται σε σημείο να κοντεύει να σου δημιουργήσει νευρικό κλονισμό.

Έτσι, λοιπόν, εγείρεται το εξής ερώτημα: δεν υφίσταται πια ο σκεπτόμενος νους του ανθρώπου; Και καλά, η χούντα χρησιμοποιούσε το ποδόσφαιρο ως μέσο χειραγώγησης του λαού. Αλλά η τιμημένη μας Δημοκρατία; Μήπως προσπαθεί να κάνει το ίδιο, ή μήπως μόνοι μας πια, αβίαστα και χωρίς προτροπές, φοράμε τις παρωπίδες μας και σκύβουμε τα κεφάλια;

πολύχρωμα κτίρια, μονόχρωμοι άνθρωποι

Θα έχετε παρατηρήσει, βέβαια, πως όσο οι άνθρωποι προσπαθούν να "δώσουν χρώμα στην πόλη", και στην προσπάθειά τους αυτή βάφουν κτίρια σε έντονα χρώματα, ή ακόμα βάφονται και οι ίδιοι (οι γυναίκες, στην πλειοψηφία τους τουλάχιστον) ή φοράνε ρούχα σε φανταχτερές αποχρώσεις, τόσο περισσότερο παραμελούν τον εσώτερο εαυτό τους και γίνονται πιο μονόχρωμοι οι ίδιοι.

Γιατί;

Γιατί να έχει τόση σημασία τι χρώμα θα είναι η γραβάτα που φοράς με το συγκεκριμένο πουκάμισο ή ποια απόχρωση σκιάς ταιριάζει με τα ρούχα σου; Έτσι κι αλλιώς, πάλι εσύ είσαι. Ο ίδιος άνθρωπος, πίσω από οποιοδήποτε μασκάρεμα ή περιτύλιγμα. Γιατί, λοιπόν, μας νοιάζει;

Ο αντίλογος λέει: δηλαδή, θα πρέπει να κυκλοφορούμεστους δρόμους όλοι λέτσοι και άσχημοι;

Εγώ λέω: όχι, αλλά να μην τρέφουμε και αυταπάτες. Δεν μας κάνουν τα ρούχα ή τα μπιχλιμπίδια καλύτερους ανθρώπους. Και ο τελευταίος σκατάνθρωπος θα συνεχίζει να είναι σκατάς ανεξάρτητα από το πόσο του έχει κοστίσει η περιβολή του. Αντίστοιχα, ένας ενδιαφέρων άνθρωπος παραμένει ενδιαφέρων είτε τον δεις με τις πιτζάμες του είτε με κοστούμι.

Γιατί, στο κάτω-κάτω της γραφής, ο καθένας μας είναι γυμνός απέναντι στον άλλο και , καλώς ή κακώς, όλοι γυμνοί γεννιόμαστε και γυμνοί πεθαίνουμε. Δεν είναι, λοιπόν, υποκριτικό να προσπαθούμε ν' αποδείξουμε καθημερινά το αντίθετο, καταναλώνοντας τεράστια ποσά από το χρόνο και την ενέργεια μας;

Κάντε κάτι για ν' αλλάξετε το μέσα σας και αφήστε το απ' έξω...Έτσι κι αλλιώς, όποιος σας προσέξει για το απ' έξω, πιθανότατα δεν αξίζει, ενώ αυτός που νοιάζεται για το από μέσα δε θα δώσει και μεγάλη σημασία στο απ' έξω.

Ας κάνουμε (βάζω και τον εαυτό μου μέσα) κάτι δημιουργικό και ας αφήσουμε τις ψυχές μας ν' ανασάνουν...επιτέλους!